Nie wszystkie rodzinne pamiątki mieszczą się w albumach ze zdjęciami, pożółkłych listach i pudełkach przechowywanych na dnie szafy. Niektóre mają postać obrazów, rysunków, rzeźb, dźwięków zapamiętanych melodii, a przede wszystkim historii, które przez dziesięciolecia krążą między ludźmi niczym niewidzialna nić łącząca przeszłość z teraźniejszością. Bywa, że dopiero po wielu latach dostrzegamy, jak wiele z tego, co uznajemy za własne, otrzymaliśmy od innych. Nie zawsze w postaci starannie sformułowanych życiowych wskazówek, ale w postaci obecności kogoś, kto maluje, rysuje, gra na instrumencie, opowiada ciekawe historie i z niezwykłą uwagą patrzy na świat.

Sztuka nie zawsze przychodzi do nas w białych rękawiczkach. Często wdziera się przez uchylone drzwi, innym razem przeskakuje przez mur, zostawia ślad na kawałku blachy, wykorzystuje starą tablicę, fragment miejskiej infrastruktury albo przedmiot, który dawno przestał kogokolwiek interesować. Nie pyta przy tym oczywiście nikogo o zgodę, nie sprawdza, czy pasuje do koloru ścian i niekoniecznie przejmuje się tym, czy ktoś uzna ją za stosowną. Potrafi być szorstka, ironiczna, niepokojąca, a nawet bezczelna. Dlatego trudno przejść obok niej obojętnie.

Czasami wystarczy mi jakiś jeden zapach, kolor nieba, kształt starego drzewa albo kilka dźwięków dobiegających gdzieś z oddali, żeby nagle otworzyły się drzwi do świata, o którym wydawało mi się, że już dawno zapomniałem. Pamięć jest zresztą dziwnym lokatorem. Siedzi przez lata cicho w jakimś zakamarku naszej głowy, a potem niespodziewanie wyciąga z "szuflady" obraz, którego wcale nie szukałem. Prawdopodobnie dlatego właśnie tak bardzo spodobał mi się tytuł wystawy Adama Korszuna: „Zabierz mnie do miejsca, które znam”. Jest w nim coś z prośby, coś z tęsknoty, ale również coś bardzo osobistego. Adam Korszun pozwolił mi zamknąć oczy, abym zobaczył je dokładnie takim, jakim było przed laty.

Chcę opowiedzieć Wam o dziewczynce, która dzięki uporowi i niezwykłemu talentowi podbiła Paryż – stolicę światowej Sztuki – i udowodniła Europie, że kobieta z Polski może stanąć obok największych malarzy swojej epoki. A wszystko zaczęło się bardzo daleko od paryskich salonów. Daleko od Luwru i gwaru Montmartre'u.

Lubię podróżować. Nie tylko dlatego, że droga nigdy nie prowadzi mnie wyłącznie z tego samego punktu A do tego samego punktu B. Od dawna wiem, że najciekawsze rzeczy potrafią wydarzyć się pomiędzy. Czasami za szybą samochodu, kiedy przede mną ciągnie się kilkadziesiąt kilometrów autostrady i nagle gdzieś z boku pojawia się las zalany poranną mgłą. Czasami na parkingu, z którego zamiast kolejnej kawy wybieram krótki spacer. Najczęściej chyba w jakimś małym miasteczku albo na wsi, do których trafiłem przypadkiem.

Do Willi Sixta w Bielsku-Białej wszedłem z zainteresowaniem, bowiem jest to miejsce, w którym przeszłość spotyka się z teraźniejszością, a teraźniejszość próbuje odpowiedzieć na pytania dotyczące przyszłości. Willa sama w sobie jest już bowiem częścią opowieści. Jej historyczne wnętrza pamiętają ludzi, którzy żyli tutaj w zupełnie innym świecie, a dziś te same przestrzenie wypełniają obrazy, fotografie, rzeźby, instalacje i obiekty stworzone przez Artystów patrzących na rzeczywistość z perspektywy XXI wieku.

Obraz „Śniadanie” Diego Velazqueza jest jednym z tych dzieł, w których wielki talent objawił się jeszcze zanim osiągnął pełną dojrzałość. Patrząc na to płótno trudno uwierzyć, że Artysta miał wtedy zaledwie 18 lub 19 lat. A jednak właśnie tutaj, w tej pozornie zwyczajnej scenie przy stole, podczas spożywania skromnego posiłku, można dostrzec niemal wszystkie cechy, które później uczynią go jednym z najwybitniejszych malarzy w historii Europy.

Do tej pory do Wisły przyjeżdżałem zazwyczaj dla górskich szlaków, drewnianych zabudowań i tego charakterystycznego beskidzkiego powietrza. Tym razem miałem inny cel. Chciałem odwiedzić po raz drugi miejsce, które na pierwszy rzut oka może wydawać się nieco niepasujące do turystycznego obrazu Wisły. Zamiast kolejnego punktu widokowego, kawiarni czy spaceru po deptaku wybrałem dom, w którym rzeczywistość od kilku lat miesza się z wyobraźnią.

Ochorowiczówka.

Katarzyna Zawada – młoda Artystka Sztuk Wizualnych, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, zapraszała "fanów" malarstwa na wystawę „Egzysta” w Tichauer Art Gallery w Tychach i już samym tytułem zapowiadała, że łatwych odpowiedzi tutaj nie znajdziemy.
Zanim jednak spojrzałem na pierwsze płótna i grafiki, przeczytałem tekst kuratorski. Pojawiały się w nim słowa: egzystencja, cielesność, trauma, sacrum, profanum, deformacja, ból, doświadczenie. Wystarczyło kilka zdań, aby zrozumieć, że nie będzie to spacer po świecie harmonijnych pejzaży ani spotkanie z malarstwem dekoracyjnym. Zapowiadała się raczej podróż przez przestrzeń niepokoju, emocjonalnych napięć i pytań, na które będę musiał odpowiedzieć sobie sam.

Rafał Masiulaniec należy do Artystów, którzy wypracowali bardzo charakterystyczny język malarski. Jego obrazy zwykle funkcjonują na pograniczu surrealizmu, realizmu magicznego, symbolizmu i filozoficznej alegorii. Według mnie nie tyle opowiada jakieś historie, ile buduje stany psychiczne i egzystencjalne napięcia. Nie narzuca jednej interpretacji i raczej otwiera przestrzeń do refleksji. Spróbowałem przeanalizować jeden z moich ulubionych obrazów.

Od kilku lat wybierałem się do Muzeum Kinematografii w Łodzi. Wreszcie, przy okazji wizyty w Muzeum Fabryki, udało się cel zrealizować. Byłem bardzo ciekawy, czy jest to zwykła ekspozycja poświęcona historii filmu czy też może bardziej Pamięć Naszych Emocji, które przeżywaliśmy będąc dziećmi i młodzieńcami wkraczającymi w dorosłość. Ruszyłem więc z ciekawością w tę podróż przez wyobraźnię i spacer po miejscu, gdzie "światło po raz pierwszy nauczyło się opowiadać historie".

Uwielbiam Galerię Tichauer w Tychach przede wszystkim za industrialny klimat i zawsze profesjonalnie przygotowane wystawy. Z przyjemnością wybrałem się do niej kilka dni temu, aby zobaczyć twórczość Zbigniewa Oporskiego. Nigdy nie widziałem na żywo jego obrazów, ale obserwuję go od dłuższego czasu w mediach społecznościowych. Nie ukrywam, że moją uwagę przykuł klimatem przypominającym trochę wizje Zdzisława Beksińskiego, którego bardzo cenię.