Obraz „Śniadanie” Diego Velazqueza jest jednym z tych dzieł, w których wielki talent objawił się jeszcze zanim osiągnął pełną dojrzałość. Patrząc na to płótno trudno uwierzyć, że Artysta miał wtedy zaledwie 18 lub 19 lat. A jednak właśnie tutaj, w tej pozornie zwyczajnej scenie przy stole, podczas spożywania skromnego posiłku, można dostrzec niemal wszystkie cechy, które później uczynią go jednym z najwybitniejszych malarzy w historii Europy.

Do tej pory do Wisły przyjeżdżałem zazwyczaj dla górskich szlaków, drewnianych zabudowań i tego charakterystycznego beskidzkiego powietrza. Tym razem miałem inny cel. Chciałem odwiedzić po raz drugi miejsce, które na pierwszy rzut oka może wydawać się nieco niepasujące do turystycznego obrazu Wisły. Zamiast kolejnego punktu widokowego, kawiarni czy spaceru po deptaku wybrałem dom, w którym rzeczywistość od kilku lat miesza się z wyobraźnią.

Ochorowiczówka.

Katarzyna Zawada – młoda Artystka Sztuk Wizualnych, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, zapraszała "fanów" malarstwa na wystawę „Egzysta” w Tichauer Art Gallery w Tychach i już samym tytułem zapowiadała, że łatwych odpowiedzi tutaj nie znajdziemy.
Zanim jednak spojrzałem na pierwsze płótna i grafiki, przeczytałem tekst kuratorski. Pojawiały się w nim słowa: egzystencja, cielesność, trauma, sacrum, profanum, deformacja, ból, doświadczenie. Wystarczyło kilka zdań, aby zrozumieć, że nie będzie to spacer po świecie harmonijnych pejzaży ani spotkanie z malarstwem dekoracyjnym. Zapowiadała się raczej podróż przez przestrzeń niepokoju, emocjonalnych napięć i pytań, na które będę musiał odpowiedzieć sobie sam.

Rafał Masiulaniec należy do Artystów, którzy wypracowali bardzo charakterystyczny język malarski. Jego obrazy zwykle funkcjonują na pograniczu surrealizmu, realizmu magicznego, symbolizmu i filozoficznej alegorii. Według mnie nie tyle opowiada jakieś historie, ile buduje stany psychiczne i egzystencjalne napięcia. Nie narzuca jednej interpretacji i raczej otwiera przestrzeń do refleksji. Spróbowałem przeanalizować jeden z moich ulubionych obrazów.

Od kilku lat wybierałem się do Muzeum Kinematografii w Łodzi. Wreszcie, przy okazji wizyty w Muzeum Fabryki, udało się cel zrealizować. Byłem bardzo ciekawy, czy jest to zwykła ekspozycja poświęcona historii filmu czy też może bardziej Pamięć Naszych Emocji, które przeżywaliśmy będąc dziećmi i młodzieńcami wkraczającymi w dorosłość. Ruszyłem więc z ciekawością w tę podróż przez wyobraźnię i spacer po miejscu, gdzie "światło po raz pierwszy nauczyło się opowiadać historie".

Uwielbiam Galerię Tichauer w Tychach przede wszystkim za industrialny klimat i zawsze profesjonalnie przygotowane wystawy. Z przyjemnością wybrałem się do niej kilka dni temu, aby zobaczyć twórczość Zbigniewa Oporskiego. Nigdy nie widziałem na żywo jego obrazów, ale obserwuję go od dłuższego czasu w mediach społecznościowych. Nie ukrywam, że moją uwagę przykuł klimatem przypominającym trochę wizje Zdzisława Beksińskiego, którego bardzo cenię.

Zapraszam do lektury związanej z "Moimi" Arcydziełami Sztuki. „Chory Bachus” (67x53 cm) autorstwa Michelangelo Merisi da Caravaggio to dzieło z początków jego rzymskiej kariery, powstałe około 1593/94 roku. Już na pierwszy rzut oka widać, że nie jest to zwykłe przedstawienie mitologiczne. To obraz, w którym główną rolę gra napięcie. Napięcie między ciałem a chorobą(?), napięcie między młodością a rozkładem oraz między mitem a brutalną rzeczywistością.

Wystawa „Kolory Lata” Małgorzaty Stępniak to opowieść o lecie oczami Artystki. O lecie, które pachnie rozgrzanym powietrzem, brzmi jazzem dobiegającym z otwartego okna, smakuje winem wypitym o zachodzie słońca i ma kolor czerwieni rozpalonej emocjami.

Wakacyjna ekspozycja „Pablo Picasso i inni – kubizm”, prezentowana w Muzeum Fabryki w łódzkiej Manufakturze, okazała się nie tylko spotkaniem z nazwiskiem Picassa. Przez chwilę odbywałem podróż w czasie do momentu, w którym Sztuka odważyła się powiedzieć światu, że rzeczywistość nie musi wyglądać tak, jak widzą to oczy.

W porannym świetle Paryża, w dniu 26 sierpnia 1848 roku – roku, który jeszcze drżał echem rewolucji lutowej i rodzącej się niepewności – przyszedł na świat chłopiec, którego los od początku zdawał się być nierozerwalnie spleciony ze Sztuką.

Miasto było wtedy jak rozedrgane płótno: barykady znikały, lecz napięcie pozostawało w powietrzu, mieszając się z zapachem mokrego kamienia i sadzy. W tej atmosferze, pomiędzy niepokojem a nadzieją, narodził się Edouard Joseph Dantan.

Na wystawę „Arcydzieła z kolekcji Lanckorońskich. Opowieść o Antyku” na Wawelu jechałem, aby przenieść się w czasie o dwa tysiące lat. Byłem ciekawy co takiego ta rodzina zgromadziła przez dziesiątki lat w swoich zbiorach. Chciałem odbyć podróż obok starożytnych naczyń, rzeźb i gemm oraz spróbować ponownie odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego antyk wciąż jest obecny w naszym świecie.

Chodzimy na wernisaże, wystawy i oglądamy obrazy. Ile jednak jest takich wystaw, takich Artystów, których Światy się zamieszkuje? Tomasz Sętowski należy bez wątpienia do nich. Wystarczy przekroczyć próg Pawilonu Wystawowego Muzeum Częstochowskiego w Parku Staszica, by znaleźć się w przestrzeni, gdzie logika codzienności traci znaczenie, a wyobraźnia odzyskuje należne jej prawa.