Uwielbiam Galerię Tichauer w Tychach przede wszystkim za industrialny klimat i zawsze profesjonalnie przygotowane wystawy. Z przyjemnością wybrałem się do niej kilka dni temu, aby zobaczyć twórczość Zbigniewa Oporskiego. Nigdy nie widziałem na żywo jego obrazów, ale obserwuję go od dłuższego czasu w mediach społecznościowych. Nie ukrywam, że moją uwagę przykuł klimatem przypominającym trochę wizje Zdzisława Beksińskiego, którego bardzo cenię.

Zapraszam do lektury związanej z "Moimi" Arcydziełami Sztuki. „Chory Bachus” (67x53 cm) autorstwa Michelangelo Merisi da Caravaggio to dzieło z początków jego rzymskiej kariery, powstałe około 1593/94 roku. Już na pierwszy rzut oka widać, że nie jest to zwykłe przedstawienie mitologiczne. To obraz, w którym główną rolę gra napięcie. Napięcie między ciałem a chorobą(?), napięcie między młodością a rozkładem oraz między mitem a brutalną rzeczywistością.

Wystawa „Kolory Lata” Małgorzaty Stępniak to opowieść o lecie oczami Artystki. O lecie, które pachnie rozgrzanym powietrzem, brzmi jazzem dobiegającym z otwartego okna, smakuje winem wypitym o zachodzie słońca i ma kolor czerwieni rozpalonej emocjami.

Wakacyjna ekspozycja „Pablo Picasso i inni – kubizm”, prezentowana w Muzeum Fabryki w łódzkiej Manufakturze, okazała się nie tylko spotkaniem z nazwiskiem Picassa. Przez chwilę odbywałem podróż w czasie do momentu, w którym Sztuka odważyła się powiedzieć światu, że rzeczywistość nie musi wyglądać tak, jak widzą to oczy.

W porannym świetle Paryża, w dniu 26 sierpnia 1848 roku – roku, który jeszcze drżał echem rewolucji lutowej i rodzącej się niepewności – przyszedł na świat chłopiec, którego los od początku zdawał się być nierozerwalnie spleciony ze Sztuką.

Miasto było wtedy jak rozedrgane płótno: barykady znikały, lecz napięcie pozostawało w powietrzu, mieszając się z zapachem mokrego kamienia i sadzy. W tej atmosferze, pomiędzy niepokojem a nadzieją, narodził się Edouard Joseph Dantan.

Na wystawę „Arcydzieła z kolekcji Lanckorońskich. Opowieść o Antyku” na Wawelu jechałem, aby przenieść się w czasie o dwa tysiące lat. Byłem ciekawy co takiego ta rodzina zgromadziła przez dziesiątki lat w swoich zbiorach. Chciałem odbyć podróż obok starożytnych naczyń, rzeźb i gemm oraz spróbować ponownie odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego antyk wciąż jest obecny w naszym świecie.

Chodzimy na wernisaże, wystawy i oglądamy obrazy. Ile jednak jest takich wystaw, takich Artystów, których Światy się zamieszkuje? Tomasz Sętowski należy bez wątpienia do nich. Wystarczy przekroczyć próg Pawilonu Wystawowego Muzeum Częstochowskiego w Parku Staszica, by znaleźć się w przestrzeni, gdzie logika codzienności traci znaczenie, a wyobraźnia odzyskuje należne jej prawa.

Nie pamiętam już wszystkich obrazów. Nie potrafiłbym dziś, po kilkunastu tygodniach, odtworzyć kolejności sal, przypomnieć sobie dokładnego układu ścian ani wskazać miejsca, w którym rozpoczęła się moja wędrówka przez wystawę „Dom dzienny, dom nocny” w krakowskim MOCAK-u. Pamiętam jednak coś znacznie ważniejszego. Pamiętam uczucie oraz ten szczególny rodzaj ciszy, który pojawia się często podczas obcowania z prawdziwą Sztuką. Ciszy nie wynikającej z braku dźwięków, ale z obecności czegoś większego niż słowa. Czegoś, co zatrzymuje człowieka w pół kroku i sprawia, że przez moment zaczyna patrzeć na świat inaczej.

Nie znam się na fotografii. Nie potrafię ocenić okiem specjalisty. Mogę jedynie opowiedzieć o swoich uczuciach, które towarzyszyły mi w trakcie oglądania wystawy Jacentego Dędka "CREDO". Może w formie opowiadania...?

Obraz "Chłopiec obierający owoc" to jedno z najbardziej intrygujących wczesnych dzieł przypisywanych Michelangelo Merisi da Caravaggio datowany na ok. 1592–1593 rok. Niezwykle ważny to obraz dla Historii Sztuki, ponieważ pochodzi z najwcześniejszego okresu twórczości Artysty, zaraz po jego przyjeździe do Rzymu z Mediolanu. Związana jest z nim ciekawa historia i to całkiem nowa. Ale za nim o niej, trochę teorii i analizy, które uwielbiam.

Bywają chwile, kiedy już od pierwszych kroków ma się poczucie uczestnictwa w czymś ważniejszym niż zwykła wystawa. Tak właśnie było 22 maja 2026 roku w Regionalnym Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Częstochowie, w legendarnej Konduktorowni, gdzie odbył się wernisaż wystawy „kwARTet”.

„kwARTet” — słowo, które jednocześnie przywołało muzyczną harmonię, dialog i wielogłosowość. I rzeczywiście, tego wieczoru Sztuka nie milczała. Prowadziła rozmowę. Czasem cichą i melancholijną, czasem gwałtowną i pełną emocji.

"Stara kobieta smażąca jajka" (1618 r.) DIEGO VELÁZQUEZ'A, to jedno z najbardziej znanych dzieł artysty z jego wczesnego okresu, kiedy przebywał w Sewilli. Velázquez, zanim przeniósł się na stałe do Madrytu i zyskał sławę jako nadworny malarz Filipa IV, malował sceny z życia codziennego, zwane bodegones. Obraz "Stara kobieta smażąca jajka" jest jednym z najbardziej wyrazistych przykładów tego typu malarstwa. Bodegones ukazywały proste sceny z życia ubogich warstw społecznych i koncentrowały się na przedstawieniu codziennych czynności, często w kuchni lub w tawernach.