Gdy na scenie zapala się światło, zaczyna się Magia Teatru.

W tym roku mija już pięć lat od premiery „Kory. Boskiej” w krakowskim Teatrze Nowym Proxima. Pięć lat! Spektakl wciąż żyje i przyciąga publiczność oraz potrafi wywołać ten sam rodzaj emocji, który towarzyszył widzom podczas pierwszych przedstawień. Za nami już ponad sto spektakli "Kory. Boskiej". Ponad sto razy zapalały się światła i na scenę wychodziła Katarzyna Chlebny, aby na kilkadziesiąt minut przywrócić życie jednej z najbardziej niezwykłych postaci polskiej sceny muzycznej.

Wieczór w Teatrze zaczął się jak zwykle niewinnie. Powoli gasły światła, rozmowy na widowni cichły, a scena odsłaniała swój własny świat. Tym razem jednak trudno było uwierzyć, że to tylko teatralna przestrzeń. Wystarczyło spojrzeć na rodzinny dom, w którym nic nie znajdowało się na swoim miejscu, przedmioty pamiętały dawno minione czasy, a i pewnie ludzie żyli tak, jakby pojęcie jakiegokolwiek porządku zostało już dawno wykreślone ze słownika. Wtedy pojawiło się pytanie, które powracało przez cały wieczór: co właściwie dzieje się ze światem, kiedy wszystko wolno?

Kiedy człowiek wybiera się na spotkanie z klasyką nie wie, czy wróci z podróży podczas której zobaczył "żywe" Arcydzieło, czy z lekcji muzealnictwa. Klasyka bywa przecież zdradliwa. Zbyt często zamienia się w eksponat, który należy podziwiać z odpowiedniej odległości, najlepiej nie dotykając i nie próbując odnaleźć w nim własnego odbicia. Tymczasem Teatr powinien oddychać. Powinien pulsować współczesnością nawet wtedy, gdy mówi słowami sprzed setek lat.

Tym razem udałem się do Katowic na wieczór, którego celem miał stać się... śmiech. Nie  grzecznościowy, wymuszony czy też wywołany kolejnym żartem opowiedzianym przez znajomego, lecz taki, którego doznajemy, kiedy rozpoznajemy samego siebie w bohaterach stojących na scenie. Właśnie taki śmiech czekał na mnie podczas spektaklu „Wiwisexia" w katowickim Teatrze Korez.

Zastanawiam się dość często czy wracam do Teatru dla konkretnych tytułów, czy dla samej pewności, że za każdym razem czeka tam na mnie coś nieoczywistego. Właśnie takim miejscem od lat pozostaje Teatr Nowy Proxima w Krakowie. Lubię przyjeżdżać do tego Teatru, ponieważ nie przypomina on fabryki gotowych pomysłów. To miejsce twórczej odwagi, artystycznego ryzyka i autorskiego języka.

Niełatwo dziś wystawiać Cervantesa i jemu podobnych. Jeszcze trudniej zrobić to tak, by nie zamienić jednej z najważniejszych powieści światowej literatury w publicystyczny manifest, który po kilku sezonach zestarzeje się szybciej niż teatralna dekoracja. Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie podjął jednak to ryzyko i... Czy wyszedł z niego zwycięsko?

Kraków od lat pozostaje miastem, które udowadnia, że Teatr nie potrzebuje monumentalnych gmachów, aby tworzyć wielkie emocje. Czasem wystarczy niewielka scena ukryta w starej kamienicy, dwoje aktorów i jedna historia. Taka historia, która przez dziesięciolecia nie dawała spokoju historykom, miłośnikom filmu i Teatru.

Szczerze przyznam, że nie chciało mi się wychodzić z Teatru od razu po przedstawieniu. Mimo, iż kierowałem się ku wyjściu - nogi jakoś tak same prowadziły mnie w tym kierunku - myśli pozostawały wciąż jeszcze gdzieś pomiędzy sceną a widownią. Krążyły wokół wypowiedzianych słów, obrazów, gestów, niedopowiedzeń. Dziwnie się czułem po obejrzeniu „MEDEI" Eurypidesa w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie w reżyserii Adama Nalepy. Ale po kolei...

Kilkanaście miesięcy temu pojechałem do Krakowa właściwie z dwóch powodów. Pierwszy był prosty i bardzo osobisty — od lat słucham Boba Marleya. Nie tylko tych najbardziej znanych utworów, które świat zamienił w pocztówki z Jamajki i symbole popkulturowego buntu, ale także tej melancholii ukrytej pod rytmem reggae, tego dziwnego połączenia ciepła i smutku, jakie noszą w sobie jego piosenki. Drugi powód był równie ważny — Kocham Teatr. Kocham ten moment, kiedy gasną światła i człowiek przez chwilę może uwierzyć, że cudze życie stanie się lustrem dla jego własnych pytań.