Odkrywaj świat z perspektywy osobistych doświadczeń

Zaparkowałem na parkingu niedaleko Kolonii. Jeszcze przed chwilą licznik odmierzał kolejne kilometry, tachograf pilnował czasu pracy. Wyłączyłem silnik, przeciągnąłem się, zjadłem śniadanie i ogarnęła mnie przyjemna świadomość, że kilka najbliższych godzin spędzę w jednym z najważniejszych miejsc średniowiecznej Europy. Była 7:30, sobota.

Poranek w Alicante był lekko zaspany, kiedy wychodziłem z hotelu w stronę dworca. Miasto dopiero przeciągało się po nocy. Kelnerzy jeszcze nie ustawiali krzeseł przed kawiarniami, ale mewy kłóciły się już o śniadanie, a słońce – jak rasowy Hiszpan – nie zamierzało się z niczym spieszyć. Było jednak wystarczająco ciepło, jak na grudzień. Wsiadłem do pociągu do ELCHE z poczuciem, że jadę na krótką, ale intensywną randkę z miastem, o którym mówi się: „Oaza”, choć żadnej Sahary w pobliżu nie uświadczysz.

Przebywając w ALICANTE grzechem byłoby nie zobaczyć jakiś fajnych miejsc w najbliższej okolicy. Najpierw wybór padł na ELCHE, a potem na MURCJĘ. Zacznę od tej drugiej.

Ponieważ jestem wczesno-poranny o godzinie szóstej rano byłem już na dworcu kolejowym, na którym wypiłem pierwszą tego dnia kawę. Potem podróż trwająca 1,5 godziny.

Wysiadłem na Antigua Estación de Tren Murcia del Carmen, jeszcze lekko kołysany rytmem porannego pociągu. Remontowany dworzec przywitał mnie spokojem i "miękkim" światłem — takim południowym, które sprawia, że nawet beton wygląda łagodniej (pomimo sporego remontu dworca, nie odczułem żadnych utrudnień z tego tytułu).

Zapraszam na drugą część opowieści o pobycie w ALICANTE. Po pierwszym, intensywnym spotkaniu z centrum miasta miałem wrażenie, że znam już całą jego duszę. Myliłem się.

Może uda mi się Was zachęcić do zwiedzenia ALICANTE. Jak można zacząć opowieść o tym mieście?

Spróbuję tak: O świcie mieni się jak rozgrzany bursztyn – ciepłe, miękkie światło śródziemnomorskiego słońca ślizga się po różnokolorowych  fasadach domów, budzi portowe mewy i układa na falach drobne iskierki, jakby samo morze chciało się ze mną przywitać. Gdy wysiadłem na Plaza Puerta del Mar poczułem, że miasto natychmiast mnie wchłania. Bez pytania i bez skrępowania. Tutaj życie toczy się gęstą pulsacją, w której historia, zapach kawy i podniebny błękit tworzą mieszankę absolutnie niepodrabialną.

Rozpoczęliśmy go ponownie od przejścia na drugą stronę Onyru — rzeki, która w GIRONIE nie jest granicą, lecz delikatnym przejściem między światami. Z jednej strony średniowieczna, kamienna i skupiona w sobie Barri Vell, z drugiej bardziej otwarta, elegancka i mieszczańska Barri del Mercadal. Wystarczy kilka kroków, by zmienił się rytm miasta. Przespacerowaliśmy się Rambla de la Llibertat, wypiliśmy kawę i powróciliśmy na zachodnią stronę rzeki.

Do GIRONY przyjechaliśmy z poczuciem lekkiego niedosytu, a może raczej z nieufną ciekawością (byliśmy w pobliżu kilka lat temu, ale zamiast do miasta trafiliśmy z covidem do szpitala). Bo jak to możliwe, że miasto oddalone zaledwie trzydzieści kilometrów od Costa Brava — tej krainy słońca, plaż i wakacyjnego rozleniwienia — ma mieć zupełnie inny charakter? Czy to tylko marketingowa legenda, czy rzeczywiście istnieje miejsce, które zamiast zapachu soli i kremu do opalania oferuje zapach kamienia, historii i cienia? Już po pierwszych minutach wiedzieliśmy, że to będzie znajomość na dłużej.