Muzyka, która porusza duszę

Utwór „Prowler”, otwierający debiutancki album Iron Maiden z 1980 roku, jest jednym z najbardziej surowych i prowokacyjnych w historii zespołu. Napisany przez Steve’a Harrisa jeszcze w 1978 lub 1979 roku i opublikowany pierwotnie na demie zatytułowanym "The Soundhouse Tapes", stanowi świadectwo wczesnego etapu formowania się estetyki New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM) – ruchu, który połączył energię punk rocka z techniczną złożonością heavy metalu.

Kolejny miesiąc, który przyniósł dziesiątki nowych premier. Niestety tym razem nieliczne z nich pozostaną ze mną na dłużej. Generalnie słabo w ostatnim czasie. Moją uwagę zwróciły jedynie cztery znakomite wydawnictwa:

Lipiec był dla mnie miesiącem niezwykle bogatym muzycznie. Nie jest tajemnicą, że od lat najbliższe są mi światy hard & heavy, bluesa i jazzu. To właśnie tam najczęściej odnajduję emocje, autentyczność i Artystów, którzy nie boją się mówić przede wszystkim własnym głosem. Jednocześnie nigdy nie zamykam się w jednej stylistyce. Dobra muzyka nie uznaje przecież gatunkowych granic. Czy przybywa z delty Mississippi, z zadymionego londyńskiego klubu, z portugalskich gotyckich pejzaży, z nowojorskiego jazzowego loftu albo z garażu, w którym od sześćdziesięciu lat rodzi się rock'n'roll - nie ma znaczenia. Najważniejsze - musi poruszać Emocje.

Doczekałem się wreszcie (oczekiwałem z niepokojem) kolejnego albumu Deep Purple, zespołu, który ponownie odcina się od spekulacji czy to aby na pewno ostatni. "Splat!" nie brzmi jak tytuł dzieła, które ma zamknąć pewien rozdział, wręcz przeciwnie. Przypomina żart rzucony mimochodem, dźwięk rozbitego komara na przedniej szybie samochodu, jak z uśmiechem tłumaczył Don Airey. Słowo krótkie, zabawnie absurdalne, a jednak właśnie ono stało się tytułem albumu grupy, która od ponad pół wieku uczy świat, że rock nie potrzebuje pompatyczności, aby mówić o sprawach najważniejszych. Bo pod tą pozorną lekkością kryje się coś znacznie poważniejszego. Pięciu Muzyków spotkało się ponownie w studiu nie po to, by odcinać kupony od własnej legendy, by jeszcze raz odegrać stare role czy udowadniać światu, że wciąż potrafią zagrać „Smoke on the Water”. To byłoby zbyt łatwe, zbyt przewidywalne i po prostu nudne. Spotkali się dlatego, że nadal mają coś do powiedzenia. A to we współczesnym świecie muzyki zdarza się zaskakująco rzadko.

Słuchając muzyki zawsze mam poczucie, że nie chodzi wyłącznie o nią. Najważniejsze są emocje, które do niej przypisujemy. Miejsca, do których nas zabiera, chwile, które dzięki niej odzyskujemy albo dopiero odkrywamy. Są albumy, które zachwycają warsztatem, są takie, które imponują rozmachem, ale tylko nieliczne tworzą własny muzyczny Świat.

Chciałbym Wam polecić mój majowy zestaw, który układa się w taką fajną opowieść o Wolności i Tożsamości, o Przeszłości i Teraźniejszości.