Muzyka, która porusza duszę

Jazz ma swoich świętych patronów, a wśród nich szczególne miejsce zajmują Miles Davis i John Coltrane. Ich dorobek jest tak rozległy, wpływ tak wielki, a liczba muzycznych interpretacji tak ogromna, że każda kolejna próba zmierzenia się z ich twórczością może przypominać wejście na scenę po kimś, kto właśnie dał koncert życia. W 2026 roku dodatkowym kontekstem jest setna rocznica urodzin obu Artystów. Nietrudno przewidzieć, że jazzowe sceny i wydawnictwa są wypełnione projektami przypominającymi ich dokonania. To naturalne. Niektóre postacie są tak ważne dla historii Muzyki, że kolejne pokolenia muszą do nich wracać.

Październik przyniósł mi cztery albumy, które ponownie pokazują, jak różnorodne potrafi być życie muzyczne. Z jednej strony Greta Van Fleet, czyli rock wyrastający z wielkiej tradycji lat siedemdziesiątych, ale coraz odważniej szukający własnego języka. Z drugiej Maciek Pysz i jego subtelna, przepełniona pamięcią muzyczna opowieść, a także dwa inne jazzowe projekty, które pokazują, że szacunek dla tradycji nie musi oznaczać stania w miejscu. Ale zacznę od tych dwóch pierwszych albumów, bowiem od tego miesiąca ze względu na czas i sporo różnych wydarzeń kulturalnych zaczyna brakować czasu na relacje i wyrzucanie z siebie tych wszystkich nagromadzonych emocji ☺️.

"Wrathchild” napisał Steve Harris — basista, tekściasz, kompozytor i założyciel Iron Maiden. Utwór powstał w końcowym okresie lat 70., gdy zespół dojrzewał w scenie NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal).Jedna z pierwszych oficjalnych wersji „Wrathchild” została zarejestrowana w 1979 roku i ukazała się na kompilacji Metal for Muthas (wydanej w lutym 1980 roku). Ta wersja jest surowsza i bardziej „garażowa” niż późniejsze studyjne nagranie.

Muzyka ma tę niezwykłą właściwość, że potrafi w ciągu kilku minut przenieść człowieka w zupełnie inne miejsce. Nie wiem czy też tak macie, ale u mnie dzień bez ulubionej muzy właściwie nie istnieje. Wrzesień przyniósł mi kilka nowych płyt, z których musiałem ponownie wybrać cztery najlepsze. Łatwo nie było.

Utwór „Prowler”, otwierający debiutancki album Iron Maiden z 1980 roku, jest jednym z najbardziej surowych i prowokacyjnych w historii zespołu. Napisany przez Steve’a Harrisa jeszcze w 1978 lub 1979 roku i opublikowany pierwotnie na demie zatytułowanym "The Soundhouse Tapes", stanowi świadectwo wczesnego etapu formowania się estetyki New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM) – ruchu, który połączył energię punk rocka z techniczną złożonością heavy metalu.

Kolejny miesiąc, który przyniósł dziesiątki nowych premier. Niestety tym razem nieliczne z nich pozostaną ze mną na dłużej. Generalnie słabo w ostatnim czasie. Moją uwagę zwróciły jedynie cztery znakomite wydawnictwa:

Lipiec był dla mnie miesiącem niezwykle bogatym muzycznie. Nie jest tajemnicą, że od lat najbliższe są mi światy hard & heavy, bluesa i jazzu. To właśnie tam najczęściej odnajduję emocje, autentyczność i Artystów, którzy nie boją się mówić przede wszystkim własnym głosem. Jednocześnie nigdy nie zamykam się w jednej stylistyce. Dobra muzyka nie uznaje przecież gatunkowych granic. Czy przybywa z delty Mississippi, z zadymionego londyńskiego klubu, z portugalskich gotyckich pejzaży, z nowojorskiego jazzowego loftu albo z garażu, w którym od sześćdziesięciu lat rodzi się rock'n'roll - nie ma znaczenia. Najważniejsze - musi poruszać Emocje.

Doczekałem się wreszcie (oczekiwałem z niepokojem) kolejnego albumu Deep Purple, zespołu, który ponownie odcina się od spekulacji czy to aby na pewno ostatni. "Splat!" nie brzmi jak tytuł dzieła, które ma zamknąć pewien rozdział, wręcz przeciwnie. Przypomina żart rzucony mimochodem, dźwięk rozbitego komara na przedniej szybie samochodu, jak z uśmiechem tłumaczył Don Airey. Słowo krótkie, zabawnie absurdalne, a jednak właśnie ono stało się tytułem albumu grupy, która od ponad pół wieku uczy świat, że rock nie potrzebuje pompatyczności, aby mówić o sprawach najważniejszych. Bo pod tą pozorną lekkością kryje się coś znacznie poważniejszego. Pięciu Muzyków spotkało się ponownie w studiu nie po to, by odcinać kupony od własnej legendy, by jeszcze raz odegrać stare role czy udowadniać światu, że wciąż potrafią zagrać „Smoke on the Water”. To byłoby zbyt łatwe, zbyt przewidywalne i po prostu nudne. Spotkali się dlatego, że nadal mają coś do powiedzenia. A to we współczesnym świecie muzyki zdarza się zaskakująco rzadko.

Słuchając muzyki zawsze mam poczucie, że nie chodzi wyłącznie o nią. Najważniejsze są emocje, które do niej przypisujemy. Miejsca, do których nas zabiera, chwile, które dzięki niej odzyskujemy albo dopiero odkrywamy. Są albumy, które zachwycają warsztatem, są takie, które imponują rozmachem, ale tylko nieliczne tworzą własny muzyczny Świat.

Chciałbym Wam polecić mój majowy zestaw, który układa się w taką fajną opowieść o Wolności i Tożsamości, o Przeszłości i Teraźniejszości.